I podaci iz Suomijeve i Leschove studije iz molekularne psihijatrije iz 2002, u kojima majmuni koji su odrastali uz vršnjake umjesto uz majku i cija prerada seratonina nije bila efikasna, takvi slični majmuni sa istim rizičnim alelom kad su odrastali uz brižnu majku su imali 10 procenata efikasniju preradu seratonina od majmuna koje je isto tako odgajala majka a koji su imali normalan zaštitni alel.
Opcinjavajuce je ispitivati sve te naucne radove sa teorijom orhideje na umu. Ako svu pažnju usmjeriš na negativne utjecaje okoline, vidjet ćeš samo ranjive tačke. Ako se fokusiraš na pozitivne utjecaje okoline, vidjet ćeš kako rizični aleli obično proizvode bolje rezultate nego normalni aleli.
Sedmogodišnjak koji raste u sigurnoj sredini i koji ima DRD4 rizični alel za ADHD, na primjer, ima manje simptoma ADHD nego sedmogodišnjak koji raste u istoj sigurnoj okolini a ima normalan zaštitni alel. Tinejdžer koga niko nije maltretirao u životu sa tim istim rizičnim alelom će pokazati manji postotak lošeg ponašanja. Tinejdžer koga niko nije maltretirao u šivotu, a koji ima rizični seratonin-transporter alel je manje depresivan od tinejdžera iz dobre porodice sa zaštitnim alelom.
Primjera kao što su ovi ima koliko hoćeš – iako su, po Jay Belskiju sva ova naučna istraživanja imala za cilj nalaženje negativnih osjetljivih tačaka. Belsky pretpostavlja da kad naučnici počnu da se fokusiraju na opštu genetsku senzitivnost umjesto samo na njihov uticaj na pojačanje rizika, i kad se vremenom naviknu da gledaju na pozitivne životne uslove i njihove posljedice, da će dokazi za teoriju orhideje rasti.
Suomi je sakupio obilje dokaza za teoriju orhideje nakon eksperimenta iz 2002. Otkrio je na primjer da majmuni koji su nosili u sebi taj tobože riskantni seratonin- transporter alel, i koji su imali brižnu majku i sigurnu socijalnu poziciju, da su bili uspjeđniji u bezbroj ključnih područja – imali su više prijatelja u mladosti, gradili su i sklapali jace saveze s drugima kao odrasli, prije su primjećivali i bolje reagovali na konfliktne situacije i bilo koju opasnost- sve to bolje nego njihovi vršnjaci koji su rasli pod identičnim uslovima ali koji su nosili začtitni alel. Isto tako su uspjevali da dosegnu visočiji stepen u društvenoj hijerarhiji dominacije. Ukratko, bili su uspješniji od normalnih majmuna.
Suomi je otkrio još jednu osobitost. On i njegove kolege su analizirale 7 od 22 vrste macaque majmuna (rod majmuna u koji spadaju i Rhesus Majmuni) i ni kod jednih nisu našli serotonin-transporter polymorphism ( višestruke forme seratonin-transportr gena) koje je Suami počeo da smatra ključnim faktorom koji je razlog za fleksibilnost Rhesus Majmuna.
Eksperimenti sa drugim ključnim genima koji utiču na ponašanje kod primata su proizveli slične rezultate; po Suomiju, traženje SERT gena kod drugih primata, uključujući šimpanze, babune i gorile nije do dnšnjeg dana našlo ništa. Nauka je mlada i svi rezultati još nisu kompletni ali po onome što se do sad zna, od svih primata samo Rhesus Majmuni i Homo Sapiensi izgleda da imaju višestruke polymorfizme u genima koji prvenstveno utiču na ponašanje. “Samo mi i Rhesusi” naglasio je Suomi.
Sva ova otkrića su navela Suomija da razmišlja o odlikama koje dijelimo sa Rhesus Majmunima. Većina primata može da uspješno napreduje samo u specifičnoj priodnoj okolini. Ukoliko ih se premjesti oni nestanu. Samo dvije vrste, takozvane “korov vrste”, su sposobne da žive gdje god da su i da se prilagode novim, promjenljivim pa cak i oštećenim uslovima i te dvije vrste su ljudi i Rhesus Majmuni. Ključ za naš uspjeh kao vrste je možda taj korov u nama. Ključ ka korovu u nama je po svemu sudeći baš ta množina načina na kojii naši geni koji upravljaju ponašanjem mogu da se mjenjaju.
